Sanhi at Resulta: Krimen at Kahirapan

Madalas na sinasabi na ang kahirapan ay ugat ng kriminalidad. Iminumungkahi ko na tingnan na ang krimen ay nagbubunga ng kahirapan.

Photo Credit

Ang direktang nakararanas ng kahirapan ay ang mga biktima ng krimen kung sila ay pinagnakawan, pinagsamantalahan, o sinaktan. Bukod sa kanila, merong pang iba na apektado rin ng krimen bagamat hindi agad-agad na makikita ito. 

Ang mataas na antas ng krimen ay magiging dahilan upang lumisan ang mga negosyante sa isang lugar. Bunga nito, nawawala ang mga produkto at serbisyo na maaaring ibigay ng mga negosyo. Dagdag pa dito, nawawala din ang mga trabaho na dating ipinagkakaloob ng mga negosyong ito. Ang mga negosyanteng nagpasiyang manatili ay mapipilitang bawiin ang halagang mawawala bunga ng karagdagang bayad para sa seguridad o insurance bilang proteksiyon laban sa krimen sa pamamagitan ng pagtataas ng presyo ng kanilang mga produkto o serbisyo.

Ang halaga ng mga ari-arian ay bababa bunga ng mas maliit na pangangailangan sanhi ng kahirapan na mararanasan ng mga potensiyal na mamimili sa pagkuha ng mortgage loans.

Ang pagkawala ng produktibong gawain ng mga taong namiminsala sa iba ay nagpapababa rin sa "output" ng isang lugar. Kung magkagayon, sa isang lipunan na laganap ang krimen, ang pang-ekonomiyang pinsala na dulot nito ay hindi lamang sa mga direktang biktima nito kundi sa lahat ng mamamayan ng nasabing lipunan.

Kung papaanong mas gumiginhawa ang mga tao sa isang pamayanan na ang malaking bahagi ay mga edukado at mas produktibo, gayundin naman ang mga tao sa isang pamayanan na pinamumugaran ng mga kriminal ay lalong nasasadlak sa kahirapan.

Hindi lamang ang ibang mga tao ang nahihirapan ang buhay bunga ng krimen. Ang kalagayang pang-ekonomiya ng mga kriminal mismo ay apektado rin. Sila mismo ay pinipinsala ng kanilang mga gawi na gumawa ng krimen. Kung sila ay mahuhuli, gugugulin nila ang kanilang mga taon sa loob ng kulungan sa halip na sila sana ay naghahanap-buhay. Ang kanilang criminal record ay magiging sagabal sa kanila upang makahanap ng trabaho sa hinaharap. Nagkakaroon sila ng saloobin at pag-uugali na makakasama sa kanilang partisipasyon sa lugar ng trabaho. Sa mga kadahilanang nabangggit, isinasadlak ng mga kriminal ang kanilang sarili sa kahirapan.

Ang krimen ay isa sa pangunahing sanhi ng kahirapan. 

---0---0---0----

Note: Ito ay salin mula sa artikulo na isinulat sa wikang Ingles ni Roger M. Clites noong Marso 1, 1997 sa Foundation for Economic Education. Ito ay may pamagat ng "Cause and Effect: Crime and Poverty". 

---0---0---0---

Photo Credit

Hindi pa nagtatagal, madalas nating nababasa na ang mga alagad ng batas ay sangkot sa iba't-ibang uri ng mga krimen. Isang balita ang ating nabasa nitong buwan ng Agosto na may kinalaman sa desiyon ng mga may-ari ng establisyemento sa kamaynilaan tulad ng mga hotel at restaurants na proteksiyonan ang kanilang mga negosyo. Bunga ng pagtaas ng bilang ng krimen, nararamdaman nila ang pagbaba ng kinikita ng kanilang mga negosyo. Dumadalang ang mga turistang bumibisita sa kanilang lugar. Yamang ang mga kapulisan ay lagi na lamang huli o mabagal tumugon sa krimen, kanilang napagpasiyahan na bumuo ng isang pangkat na magbibigay ng dagliang proteksiyon.

Ang ganitong pangyayari ay nakakapinsala sa ekonomiya ng bansa partikular sa industriya ng turismo. Hindi lingid sa ating kaalaman na maraming mga Koreano ang bumibisita sa ating bayan. Itong kamakailan, ilang mga Koreano na rin ang aking nakausap na sila ay nababahala sa seguridad ng kanilang mga kakabayan sa Pilipinas. Bagamat itinuturing nilang magandang pasyalan ang Pilipinas, ayon sa kanila, mas pipiliin pa nilang tumungo na lamang sa ibang mga karatig bansa sa Asya dahilan sa pangamba ukol sa kanilang seguridad. 

Isang Simpleng Paliwanag Tungkol sa Kahirapan

Matagal ng katanungan ng mga intelektuwal, mga politiko at mga religious leaders kung bakit maraming mga tao ay naghihirap. Iba-iba ang ibinibigay na mga katugunan. Ilan sa mga ito ay ang mga sumusunod:

1. Exploitation o pagsasamantala

2. Kasakiman

3. Slavery

4. Colonialism

Kung uugatin ang mga katugunang ito, iisa lang ang magiging konklusiyon - ang kahirapan ay isang komplikadong suliranin na nangangailangan ng masusing pag-aaral.

Sa totoo lang, simple lang ipaliwanag ang problema ng kahirapan. Halos sa buong kasaysayan ng tao, ang kahirapan ay kakambal na ng sangkatauhan. Nagkaroon lamang ng pagbabago sa kalagayan ng marami simula ng ika-19 na siglo hanggang sa kasalukuyang siglo. 

Photo Credit:

Ang kahirapan ng isang tao o ng bayan ay maaaring ugatin sa isa o mga pinaghalong kadahilanan:

1. Hindi nila kayang lumikha o gumawa ng maraming mga bagay na binibigyan ng mataas na pagpapahalaga ng iba.

2. Kaya nilang lumikha o gumawa ng mga bagay na binibigyan ng mataas na pagpapahalaga ng iba subalit sila ay pinipigilan para gawin ito.

3. Pinili nila na maging mahirap.

Isa sa popular na pananaw sa pagyaman ng isang bansa ay may kinalaman sa kasaganaan ng likas na yaman. Kung totoo ang pananaw na ito, disin sana'y ang Timog Amerika at Aprika ang pinakamayamang mga kontinente dahil sa kasaganaan ng kanilang likas na yaman. Ang tanong ay bakit sa kabila ng kasaganaan ng kanilang likas na yaman, ang mga pinakamiserableng mga tao ay nakatira sa mga kontinenteng ito? Sa kabilang banda, ang pananaw na ito ay pinasisinungalingan ng mga karanasan ng Japan, Hongkong, at Britanya na salat sa likas na yaman subalit kabilang sa pinakamayayamang mga bansa. 

Isa pang popular na pananaw kung bakit ang isang bansa ay naghihirap ay dahilan sa kolonyalismo. Ayon sa pananaw na ito, ang kahirapan ng mga bansang itinuturing na mga "third-world" ay bunga ng pagsasamantala at pagnanakaw ng mga likas na yaman ng mga bansang nanakop. Kung totoo ito, nakapagtataka bakit ang mga bansang mga dating kolonya tulad ng Canada, Australia, at New Zealand ngayon ay pawang mauunlad na? Ang Hong Kong na dating kolonya ng Britanya ay isa sa pinakamayamang bansa sa Malayong Silangan. Sa kabilang banda naman, ang mga bansang hindi nakaranas ng pananakop o kung nakaranas man ay napakaikling panahon lamang tulad ng Ethiopia, Liberia, Tibet, at Nepal ay maituturing na mga pinakamahihirap na mga bansa.

Ang isang nakalulungkot na katotohanan ay maraming mga bansa sa Aprika ang dumanas ng ibayong kahirapan simula ng sila ay magkamit ng kalayaan. Higit na maayos ang kanilang kalagayan sa ilalim ng kolonyal na pamamahala. Hindi natin nasaksihan sa ilalim ng mga kolonyal na pamamahala ang mga hindi maisalarawan na mga pang-aabuso sa karapatang pantao na nasasaksihan sa Burundi, Uganda, Zimbabwe, Sudan, at Somalia (Hindi ko sinasang-ayunan ang pagsasalaysay na ito ng may-akda sa dahilang maraming mga katibayan na nagpapatunay sa mga kahalintulad na pang-aabuso ng mga kolonyal na pamahalaan). 

Ang sinumang ekonomista na nagsasabi na alam niya ang buong sagot ukol sa mga sanhi ng kasaganaan ay dapat na pagdudahan. Hindi natin lubusang nalalaman kung bakit may mga lipunan na mas maunlad kaysa sa iba. Gayunpaman, maaari tayong bumase sa kaugnayan ng tatlong mahahalagang mga sangkap:

1. Sistema pang-ekonomiya

2. Karapatang pantao

3. Kinikita ng bawat tao

Sa sistema pang-ekonomiya, ito ay maaaring isailalim sa kategorya na mas kapitalista o mas komyunista. Mas kapitalista kung mas malaki ang sektor ng malayang pakikipagkalakalan. Mas komyunista kung mas malaki ang impluwensiya ng pakikialam ng pamahalaan at sentralisadong pagpaplano. 

Makatutulong ang Amnesty International upang malaman ang ranggo ng mga bansa ayon sa antas ng pag-abuso sa mga karapatang pantao. 

Sa World Bank income statistics naman ay matutunghayan ang mga ranggo ng mga bansa mula sa pinakamataas hanggang sa pinakamababa na kinikita ng mga tao. 

Pag pinag-ugnay ang mga impormasyon mula sa tatlong talaang ito, ating mapapansin ang kaugnayang ito: Ang mga bansa na higit ang kalayaang pang-ekonomiya ay higit na malakas ang proteksiyon sa mga karapatang pantao, at ang mga mamamayan ng mga bansang ito ay mas nakagiginhawa. 

Isang paraan ng pagsukat sa karapatang pantao ay ang pagsusuri kung hanggang saan pinoproteksiyonan ng pamahalaan ang kusang-loob na pagpapalitan at pribadong ari-arian. Ang sistema ng ekonomiya na nakabase sa pribadong ari-arian ay nagbibigay ng kakaibang insentibo kaysa sa sistema ng ekonomiya na nakabase sa kolektibong ari-arian. 

Yamang hindi pinahahalagahan ng mga collectivists ang pribadong ari-arian, mainam na ito ay ating suriin kahit bahagya lang. Kung ang karapatan sa ari-arian ay pribado, ang mga gastusin at mga pakinabang ng mga pagpapasiya ay nakatuon sa indibidwal na nagpasiya. Sa kabilang banda naman, kung ang karapatan sa ari-arian ay kolektibo, ang mga gastusin at mga pakinabang ng mga kapasiyahan ay kumakalat sa buong lipunan. Halimbawa, ang ekonomiya na nakabase sa pribadong ari-arian ay nagtutulak sa mga may-ari ng bahay na kanilang isa-alang-alang ang kanilang mga kasalukuyang desisyon sa maaaring maging epekto nito sa halaga ng kanilang mga tahanan sa hinaharap. Ito ay sa dahilan na ang halaga ng kanilang tahanan ay nakabase kung gaano pa tatagal ang serbisyo ng kanilang tahanan. Sa ilalim ng pribadong pag-aari, ang may-ari ng tahanan ay magiging responsable sa kaniyang mga desisyon upang mapangalagaan ang kaniyang tahanan.

Sa ilalim ng kolektibong pag-aari, iba ang magiging resulta. Kung pag-aari ng pamahalaan ang tahanan, ang isang indibidwal ay may mababang insentibo na ito ay pangalagaan sa kadahilanan na hindi siya ang lubusang makikinabang sa kaniyang mga pagpapagal. Kapwa ang bunga ng kaniyang pagpapagal at gastusin bunga ng pagpapabaya ay ikinakalat sa buong lipunan. 

Ang pagbubuwis sa pribadong ari-arian ay may ganito ring epekto. Pinapahina nito ang panlipunang responsibilidad. Kung ang pamahalaan ay magpapataw ng 75% buwis sa isang tao na nagbebenta ng kaniyang tahanan, papababain nito ang kaniyang insentibo na gamitin ito ng matalino.

Ang argumentong ito ay maaaring ilapat sa lahat ng mga gawain, kasama ang pagtatrabaho at pamumuhunan. Ang anuman na nagpapababa sa tubo o nagpapataas ng gastusin ng puhunan, sa una pa lang, ay nagpapababa rin sa insentibo na gawin ang pamumuhunan. Ito ay maaaring ilapat kapwa sa pantao at pisikal na kapital, mga gawain na nagpapataas sa produktibong kapasidad ng mga indibidwal. 

Sa makabuluhang antas, ang kayamanan ng mga bansa ay nakasalalay sa mga mamamayan nito. Ang pinakamainam na halimbawa ay ang mga bansang Hapon at Aleman. Pagkatapos ng ikalawang digmaang pandaigdig, halos nawasak lahat ang yaman ng dalawang bansang ito. Subalit ang pantaong kapital ay nanatili, ang kanilang mga kakayanan at edukasyon. Sa loob lamang ng dalawa o tatlong dekada, ang Japan at Germany ay kapwa muling bumalik bilang mga bansang may malalakas na puwersang pang-ekonomiya. 

Ang tamang pagkilala sa mga sanhi ng kahirapan ay lubhang napakahalaga. Kung ang paniniwala ng marami na ito ay bunga ng pagsasamantala at kasakiman, ang patakarang pang-ekonomiya na lilitaw sa ganitong pananaw ay ang muling pamamahagi ng mga kita, na ang ibig sabihin ay pagkumpiska ng pamahalaan sa "mga yamang kinuha sa masamang paraan" at "pagsasauli" nito sa mga tunay na may-ari. Ito ang politika ng pangingimbulo o pagkainggit. Nangangahulugan ito ng papalaking programa pantulong sa mga nangangailangan o mas kilala sa tawag na "welfare program".

Kung tama ang pagtingin sa sanhi ng kahirapan na walang iba kundi ang labis na pakikialam ng pamahalaan at kakulangan ng produktibong kapasidad, ang tiyak na magiging bunga nito ay paglitaw ng mga mabibisang patakaran. 

Note: Ito ay salin mula sa artikulo na isinulat sa wikang Ingles ni Walter E. Williams noong Abril 21, 2011 sa Foundation for Economic Education. Ito ay may pamagat na "Poverty Is Easy to Explain".

Count Your Blessings

I find reading Leonard Read's books both intellectually stimulating and spiritually refreshing. Though he is not a theologian and the way he sees the Bible is different from mine, I admire the way he applies both the Old and the New Testament to the realm of politico-economic problems. Chapter 6 of "Accent on the Right" is another example of such application. Its title is "Count Your Blessings". And due to the beauty of the ideas presented in the chapter, I could not help myself sharing them. Below is an excerpt from that wonderful chapter: 

To COUNT one's blessings is to accent what's right. But this might rarely be recognized as an item in the infinite realm of righteousness were we unaware of "Thou shalt not covet" as a wrong...

While many people deplore covetousness, few will compare it to murder, theft, adultery as an evil. Nor will they think of it as having any bearing on our current politico-economic problems. This wrong assessment may be due to the fact that "Thou shalt not covet" brings up the rear of the Mosaic thou-shalt-nots.

I suspect that the ordering of the Commandments had nothing to do with a sin-grading scheme. Only one of the ten had obvious priority and it became the First Commandment...And covetousness, more subtle and an afterthought, concludes the list. But on reflection, covetousness is as deadly as any of the other sins indeed, it tends to induce the others.

Covetousness or envy generates a destructive radiation with ill effect on all it touches.

Psychosomatic illnesses can be traced as much to envy as to hate, anger, worry, despondency.

But consider the social implications, the effects of envy on others. At first blush, the rich man appears not to be harmed because another covets his wealth. Envy, however, is not a benign, dormant element of the psyche; it has the same intensive force as rage, and a great deal of wisdom is required to put it down. Where understanding and self-control are wholly lacking, the weakling will resort to thievery, embezzlement, piracy, even murder, to gratify his envy and "get his share."

However, if the evil act can be screened, if the sense of personal guilt and responsibility can be sufficiently submerged, that is, if self-delusion can be effected, gratification of covetousness will be pursued by the "best people."

The way is an open secret: achieve anonymity in a mob, committee, organization, society, or hide behind legality or majority vote.

Our "best people," including the highly "educated," gratify their envy with no qualms whatsoever. But their salved conscience in no way lessens the evil of covetousness; quite the contrary, it emphasizes to us how powerfully this evil operates at the politico-economic level. This subtle evil is indeed the genesis of more obvious sins.

We should also note the extent to which this "guiltless" taking of property by coercion is rationalized. Accomplices, bearing such titles as philosophers and economists, rise to the occasion; they explain how the popular depredations are good for everyone, even for those looted. Thus, we find that covetousness, unchecked in the individual, lies at the root of the decline and fall of nations and civilizations.

Envy is a lust of the flesh as opposed to an elevation of the spirit. The Hindus saw it clearly for what it really is: "Sin is not the violation of a law or a convention but ... ignorance ... which seeks its own private gain at the expense of others...." William Penn grasped the point: "Covetousness is the greatest of om monsters, as well as the root of all Evil."

As a person cannot be in two places at the same time, so is it impossible for the eye to be cast covetously at the material possessions of others and cast aspiringly at one's own creativity...It's either hatch or rot, as with an egg; envy leaves the soul, the spirit, the intellect, the psyche to rot, and there can be no greater evil than this. 

When it is clear that covetousness thwarts Creation's purpose...it surely behooves each of us to find a way to rid himself of this evil.

I believe the way is simple to proclaim: Count your blessings!

Awareness of blessings is a state of consciousness and is not necessarily related to abundance and affluence. He who is rich in worldly goods but unaware of his blessings is poor, and probably covetous; he who is poor in worldly goods but aware of his blessings is rich, and assuredly without envy.

Exactly how unaware we are of our blessings can be seen by committing them to paper - actually counting. While they are in infinite supply, observe how few are recognized. Now, throw the list away; for these must be alive each and every day in the consciousness, not stored on paper, not mechanically canned.

As progress is made in an awareness of our blessings, we are struck by how greatly they outnumber our woes and troubles. In a state of unawareness, the woes loom enormous, and we tend to covetousness; in awareness the woes are but trifles, and the covetousness fades away.

What a remarkable cure for covetousness! While the cure rids us of our woes, it also puts us on the road to social felicity; and a further dividend is wisdom.

Source: Leonard E. Read, "Accent on the Right", 1968, pages 52-57

Published May 1968

Copyright 1968 by Leonard E. Read.

Permission to reprint granted without special request.

Keeping a Daily Journal

To surpass self is life's greatest occupation, says Leonard Read. One practical way to do this is by keeping a daily journal. After five days of doing this, I find it delightful and I saw myself more productive.

Read suggested that in keeping a daily journal, making an entry should be a regular discipline as you wake up in the morning and retire at night. This type of practice stimulates fresh flow of ideas. It includes both accomplishments and failures, insightful ideas from books and articles and any meaningful conversation both offline and online. The habit is beneficial for you to see gaps and inconsistency in your thoughts that need improvement. 

Read describes keeping a daily journal as a kind of "capturing device" or the way to intercept the beams (p.12). Abundant ideas are passing us by and without a tool to capture those ideas, a person will either stay intellectually stagnant in the midst of plenty or confused due to idea overload. However, there is one danger to avoid and that is to think that we are the source of such abundance. 

I like the way Read used the Mosaic Law in relation to abundance of ideas and ingratitude. The passage actually comes from Deuteronomy 8:17-18. What it says is this: "You may say to yourself, 'My power and the strength of my hands have produced this wealth for me.' 18 But remember the Lord your God, for it is he who gives you the ability to produce wealth, and so confirms his covenant, which he swore to your ancestors, as it is today."

The passage does not only apply to material abundance. I think Read is right that it is also applicable to intellectual abundance. Its source is not us, but the Creator who gave us the ability to think. Violating this law would bring punishment upon ourselves. 

Source: 

Read, Leonard E. (1976). Comes the Dawn. New York: The Foundation for Economic Education, Inc.

Internal Freedom

Leonard Read in this chapter talks about inward freedom particularly in relation to looking down on someone. This is a difficult temptation to resist especially these days where discussions in social network are widespread. Most people are in the habit of name calling when they observe that someone does not see what they see or people are saying things they don't approve (p.11). 

Perhaps the way Read labels the ability to overcome the above temptation as inner freedom is something unpopular to many, but the essence of it is not new. Read claims that he based his concept from the New Testament referring in particular to the warning of the Lord in the Gospels, "...whosoever shall say, Thou fool, shall be in danger of hell fire." 

Read has a high regard for the New Testament especially the Sermon on the Mount. Two psychiarists served as his guides in this kind of perception. They are Dr. Fritz Kunkel and Dr. James T. Fisher (p. 12). He shared with Dr. Kunkel's belief about the New Testament:

"But we have only one book which gives us the full description of the human situation, and of the way leading through all troubles and frustrations, and finally into utmost light. It is the great textbook of depth-psychology: The New Testament" (ibid.)

I just wonder why the Old Testament is not included. Anyway, to continue in despising others, says Read, will actually harm you more than the person whom you despised. You will have a new enemy. His mind will be closed to you no matter how insightful your words are. He will no longer listen to you. Read equates this in sinking your own ship (p. 15). 

And then Read mentioned about four prayer concerns. I find the first prayer concern very personal, the noble desire to straighten out someone's thought (p. 16). Inner freedom can never be achieved unless we learn to let go of that desire to manage someone's life. A "know-it-all person" will always remain a stranger to this kind of freedom. And so I made this prayer: " I am an angry man. I am a know-it-all person. I ask for forgiveness Lord. Make me a loving person instead. Grant me the grace of humility to see my mistake." 

Indeed, "The better world begins with that man who attends to his inner freedom" (p. 17). Amen! 

Reference:

Read, Leonard E. (1973). Who's Listening? New York: The Foundation for Economic Education, Inc.

Vision of Limited Government and Prosperity

This new discipline of keeping a daily journal was ignited by my reading of Leonard Read's books. Three days ago, I wrote in my journal that I read three chapters from three separate books. They are "Vision", "Thou Fool" and "Life's Greatest Occupations". And so today, since my remaining task for tomorrow's worship is just to include two songs in the PowerPoint presentation, I now have sufficient time to start writing about my thoughts about these three chapters. Let me start with "Vision". 

-----o-----o-----o-----

The man was Lord Tennyson. Leonard Read described him as a man of vision, of foresight. Such foresight is an outcome of politico-economic knowledge (p. 4). 

To demonstrate the power of vision, Read cited the experience of the Pilgrims when they landed at Plymouth Rock. There was no development that time, but after seven generations, numerous countries were amazed and sent their delegates to inquire about the key to the Pilgrims' prosperity. Among four reasons, two caught my attention. Actually, they can be summed up in just one - limited government. 

If the government task is just confined in keeping the peace and pursuing common justice, that would be good for society and for economic development. Once the government transgressed this boundary, social and economic woes are the inevitable results. The modern day ideas that the government is perceived "as the endower of the rights to life and livelihood" (ibid.) are basically idolatrous. The state has usurped the rightful place that belongs only to God. Such ideas unless corrected will produce nothing but the erosion of society's moral fabric and increasing poverty.

Read without claiming such foresight, made prediction nonetheless, a very unfortunate prediction. He saw not a bright future, but economic disaster due to the increasing power of the government through socialistic means:

"I can foresee not the wonders but the disaster that lies ahead if our present decline into planned economy and welfare state-socialism continues" (ibid.) 

Reference: 

Read, Leonard E. ( 1978 ). Vision. New York: The Foundation for Economic Education, Inc.